Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

2000-2009: 100 films to remember Part II

90) Brick (2005), του Rian Johnson
Το αρχετυπικό film noir εξελίσσεται σε ένα σύμπαν αυστηρά ενήλικο, αλλά ο Johnson καινοτομεί και ταυτόχρονα δίνει μια σαφή εικόνα των μοντέρνων μας καιρών. Η αθωότητα έχει προ πολλού εγκαταλείψει τα προαύλια των σχολείων. Η βία, η εγκληματικότητα και κυρίως ο κυνισμός έχουν πάρει τη θέση της και αμφισβητούν ευθέως την ηθικότητα της ανέγγιχτης παλιότερα νιότης. Και αν η εντυπωσιακή αποδόμηση του απόλυτου κινηματογραφικού genre δε σας πείσει, θα το κάνει η εκρηκτική ερμηνεία του Joseph Gordon-Levitt.

89) Noi Albinoi (2003), του Dagur Kari
Το ντεμπούτο του Ισλανδού Kari είναι φαινομενικά μία (ακόμα) ιστορία ενηλικίωσης. Χάρη όμως στον γενναιόδωρο σε νοήματα εκφραστικό μινιμαλισμό του, με όπλα το θλιμμένο αλλά ελπιδοφόρο βλέμμα του νεαρού πρωταγωνιστή του (Tomas Lemarquis) και τη ψυχρή αλλά διεισδυτική φωτογραφία, το Noi Albinoi συνοψίζει εύστοχα το βάρος του να χαραμίζεσαι σε ένα περιβάλλον ανίκανο να σε αναδείξει και τον άσβεστο πόθο για απόδραση από τα δεσμά της καθημερινότητας.

88) In the Bedroom (2001), του Todd Field
Στην πρώτη του σκηνοθετική προσπάθεια, ο Field θα φέρει την αμερικανική οικογένεια ενώπιον μιας απρόσμενης απώλειας και παρακολουθώντας την ανταπόκρισή της σε αυτήν, μελετά διεισδυτικά τα ήθη των μεγαλοαστικών προαστίων και την ηθική μιας ολόκληρης χώρας που γαλουχήθηκε με τους κανόνες της εκδίκησης και της βίας.

87) Behind the Sun (2001), του Walter Salles
Παλιομοδίτικος και σε στιγμές υπέρ του δέοντος μελοδραματικός, ο Σπασμένος Απρίλης (όπως είναι ο πρωτότυπος βραζιλιάνικος τίτλος του) θριαμβεύει παρά τα ελαττώματά του χάρη στην ποιητική δύναμη των εικόνων του – το παράλογο της αέναης βίας μέσα από τα ενστικτωδώς γνωστικά μάτια ενός μικρού παιδιού.

86) The Dreamers (2003), του Bernardo Bertolucci
Ρομαντικός και τολμηρός όσο ποτέ στα 63 του χρόνια, ο Bertolucci κλείνει τους γεμάτους ζωή ήρωές του σε ένα διαμέρισμα του Παρισιού, την ίδια ώρα που στους δρόμους ξεσπά ο Μάης του ’68. Ο Matthew, η Isabelle και ο Theo θα ζήσουν τη δική τους επανάσταση μέσα στους τέσσερις τοίχους πριν κληθούν να βγουν στον κόσμο και να αναλάβουν το χρέος τους απέναντι στην Ιστορία. Μέχρι τότε, ο σπουδαίος Ιταλός θα προλάβει να αποθεώσει το ίδιο το σινεμά, σε μια από τις πλέον αυτοαναφορικές στιγμές του.

85) Spider (2002), του David Cronenberg
Αινιγματικό και αποστασιοποιημένο όπως ακριβώς και ο κεντρικός του ήρωας, το υποτιμημένο φιλμ του Cronenberg προσφέρει μία απρόβλεπτη κατάδυση στο υποσυνείδητο, καταδικασμένη να ξεβολέψει κάθε θεατή προβληματισμένο πάνω στους μυθοπλαστικούς μηχανισμούς και τις αναπαραστατικές δυνατότητες της απωθημένης μνήμης. Ερμηνείες αναφοράς από τον Ralph Fiennes και την Miranda Richardson.

84) Dolls (2002), του Takeshi Kitano
Η καλύτερη στιγμή (μαζί με τα Πυροτεχνήματα) του σημαντικότερου Ιάπωνα σκηνοθέτη της γενιάς του είναι ένα σκληρό ερωτικό ποίημα, μια εκθαμβωτική εικονογράφηση της βίαιης κυριαρχίας των αισθημάτων πάνω στον ανήμπορο να αντιδράσει άνθρωπο, θυμίζοντας ότι η αγάπη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις έννοιες της ευθύνης και της ενοχής.

83) Dans Paris (2006), του Christophe Honoré
Φαντάζει σαν τον μοναδικό ειλικρινή απόγονο της σαρωτικής nouvelle vague, κυρίως χάρη στην ανέμελη φόρμα και την ειλικρίνεια με την οποία η κάμερα συνοδεύει, έχοντας πλήρη συνείδηση της θέσης της, την καθημερινότητα των ηρώων. Τίποτα όμως δεν μπορεί να μας προετοιμάσει για το πιο συγκινητικό τηλεφώνημα που κάναμε/δεχτήκαμε στη μεγάλη οθόνη, λίγα λεπτά πριν το φινάλε.

82) Closer (2004), του Mike Nichols
Από την μαγευτική έναρξη, όπου η κάμερα συλλαμβάνει χωρίς λόγια το love at first sight επί τω έργω, μέχρι το κυνικό και πικρό φινάλε, ο Nichols θα θέσει τα πλέον οικεία (γι’ αυτό και άβολα) ερωτήματα πάνω στο θέμα του έρωτα, θα μελετήσει τις ανθρώπινες σχέσεις υπό τη δυναμική επίδραση του χρόνου και θα αποσπάσει την καλύτερη, ίσως, ομαδική ερμηνεία της δεκαετίας.

81) Whisky (2004), των Juan Pablo Rebella και Pablo Stoll
Τρεις εξηντάρηδες στην Ουρουγουάη ενώνουν τις μοναξιές τους μέσω ενός ψέματος που αποτελεί την αφετηρία για μια εκκεντρική κομεντί – γλυκόπικρος στοχασμός πάνω στην αποξένωση και την άσβεστη ανάγκη κάθε ανθρώπου ανεξαρτήτου ηλικίας για αλλαγή.

Αχιλλέας Παπακωνσταντής

4 σχόλια:

moody είπε...

Θα μας "αρρωστήσεις" πάλι Αχιλλέα. Καλή συνέχεια!

Υ.Γ. Πώς άντεξες να τοποθετήσεις τόσο χαμηλά τις "Κούκλες";;; (κλασικού τύπου σχόλιο)

Mike είπε...

Καλησπερα φιλε,
ωραιο φαινεται το νεο αφιερωμα (απο Top-10 σε Top-100), μου κανει εντυπωση μονο που, αν και αναγνωριζεις τις «Κουκλες» ως την καλυτερη (μαζι με «Πυροτεχνηματα») ταινια του Κιτανο, εντουτοις την εχεις... μολις στην 84 θεση! Θα περιμενω βεβαια τις υπολοιπες της λιστας, ομως εγω σιγουρα θα την εβαζα στο Top 10.

ΥΓ: Ως τωρα δεν εχω δει: "Les Amants Reguliers", "Garden State", "Undertow", "Noi the Albino" και "Dans Paris". Προτεινεις καποια οπωσδηποτε, απ' αυτες;

theachilles είπε...

moody,
Ας αρρωστήσουμε σινεφιλικά όλοι μαζί γιατί η γρίπη (η κυριολεκτική this time) δε λέει να μ'αφήσει!! Για τις Κούκλες, θα έλεγα ότι διακρίνω κάποιες μελοδραματικές υπερβολές στις ιστορίες που βαρύνουν την εικαστική ποίηση του Kitano και με εμποδίζουν να φτάσω στην πλήρη συναισθηματική μέθεξη. Ξεκαθαρίζω, όμως, ότι θαυμάζω απεριόριστα το φιλμ.

Mike,
χαίρομαι που τα λέμε πάλι, έστω κι από εδώ. Για τις Κούκλες βλέπε και πιο πάνω. Σε μια προσπάθεια να ...δικαιολογηθώ, να επισημάνω ότι top 100 μιας δεκαετίας σημαίνει (κατά μέσο όρο) ότι η κάθε ταινία της λίστας θα μπορούσε να είναι στο top 10 μιας μεμονωμένης χρονιάς από αυτή τη δεκαετία. Καθόλου "άσχημα", σωστά;

Υ.Γ. Αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους οι ταινίες που δεν έχεις δει. Προφανώς και σου προτείνω να τις δεις όλες. Ίσως αυτή που είμαι πιο σίγουρος ότι θα σου αρέσει είναι το Undertow. Τα δύο γαλλικά θα σε κερδίσουν αν είσαι οπαδός της nouvelle vague, το φιλμ του Garrel στην πλευρά του "καλώς εννοούμενου εστετισμού" (Rivette ας πούμε), το φιλμ του Honoré στην πλευρά της παιχνιδιάρικης σινεφιλίας (Godard ας πούμε). Το Noi Albinoi είναι ένα γλυκόπικρο μικρό διαμαντάκι από την παγωμένη Ισλανδία (καταλαβαίνεις πάνω κάτω το στιλ), το Garden State η πιο ανάλαφρη εκ των αναφερόμενων ταινιών με όμορφη αλληγορία, φρέσκες ατάκες και καταπληκτικό soundtrack. Ελπίζω να σε βοήθησα...

Mike είπε...

Top-10 μιας χρονιας,
right, not bad at all!

Υπηρξες κατατοπιστικος, ευχαριστω! Μου φαινεται θα ξεκινησω με ισλανδικο και τις γαλλικες. Μετα βλεπουμε!

Δημοσίευση σχολίου