Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

2000-2009: 100 films to remember Part VI



50) L’ Emploi du Temps (2001), του Laurent Cantet
Με την αρωγή μιας συγκλονιστικής πρωταγωνιστικής ερμηνείας, ο Cantet αποδεικνύει πως το πιο καίριο σχόλιο πάνω στους μηχανισμούς και τις επιπτώσεις της σύγχρονης οικονομίας μπορεί να εμφανιστεί μονάχα με τους όρους ενός υπαρξιακού δράματος.

49) A Guide to Recognizing Your Saints (2006), του Dito Montiel
Αμετανόητα σκορσεζικό αλλά αναμφισβήτητα προσωπικό, το Εγχειρίδιο Αναγνώρισης Αγίων δεν είναι μια ακόμα ιστορία ενηλικίωσης αλλά μια δυνατή μαρτυρία των αισθημάτων που εμφανίζονται σαν κοιτάξεις στο παρελθόν. Ο Shia LeBeouf οδηγεί ερμηνευτικά και μας μεταφέρει την μυρωδιά, τους ήχους και την ατμόσφαιρα της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του ’80.

48) Children of Men (2006), του Alfonso Cuaron
Οι Quaron και Lubezki παραδίδουν μαθήματα σκηνοθεσίας και δημιουργούν το απόλυτο μελλοντολογικό θρίλερ. Πριν παρασυρθούν σε μεσσιανικά πρότυπα και στην απαραίτητη για τον μύθο ηρωοποίηση, κατασκευάζουν μια εύστοχη πολιτική αλληγορία και αφήνουν το μέλλον να μοιάζει απειλητικά με το παρόν.

47) The Return (2003), του Andrei Zvyagintsev
Η ξαφνική επιστροφή του, για χρόνια απόντα, πατέρα οδηγεί δυο αδέλφια σε ένα αποκαλυπτικό ταξίδι ενηλικίωσης. Στήνοντας ένα σκηνικό βιβλικών και μεταφυσικών απόηχων, ο Zvyagintsev θα απογειώσει το ντεμπούτο του σε ένα επίπεδο αλληγορικό και θα συγκινήσει απρόσμενα ζωγραφίζοντας σε αξέχαστα κάδρα την θυσία δυο παιδιών που εγκαταλείπουν την αθωότητά τους στα νερά μιας λίμνης.

46) Good Night, and Good Luck (2005), του George Clooney
Με το κομβικό εύρημα της αντιπαραβολής των πλάνων του αληθινού ΜακΚάρθι με εκείνα του ηθοποιού Strathairn, ο Clooney αξιοποιεί υλικά κατεξοχήν κινηματογραφικά για να αναδείξει την καθαρότητα της θέσης του: την ανάγκη για δημοσιογράφους / ανθρώπους σαν τον Edward R. Murrow στη σημερινή εποχή της ατολμίας και της συγκάλυψης.

45) The Circle (2000), του Jafar Panahi
Απαγορευμένο στο Ιράν, η κορυφαία στιγμή στην μέχρι στιγμής καριέρα του Panahi είναι πολύ περισσότερα από ένα φεμινιστικό φιλμ: είναι γνήσιο, καίριο και οξύ πολιτικό σινεμά διαποτισμένο από την ουμανιστική διάθεση ενός καλλιτέχνη σπάνιας ευαισθησίας.



 44) Le Silence de Lorna (2008), των Jean-Pierre και Luc Dardenne
Χωρίς κανένα συμβιβασμό στη γνωστή νατουραλιστική γραφή τους, οι Dardenne αποφασίζουν να δοκιμάσουν ένα σινεμά πιο αφηγηματικό και ταυτόχρονα να αγγίξουν τα χωράφια του σασπένς, με απόλυτη επιτυχία. Έτσι, και με τη βοήθεια ενός εξόχως συμβολικού φινάλε, αναδεικνύονται μια και καλή στους ποιητές των αδυνάμων και των αφανών – εκείνων που η Ιστορία παρέσυρε στο πέρασμά της αναγκάζοντάς τους σε μια ένοχη σιωπή.

43) L’ Instinct de Mort / L’ Ennemi Public no 1 (2008), του Jean-Francois Richet
Αν η ελλειπτική αφήγηση έμοιαζε αναπόφευκτη επιλογή στο χρονικογράφημα του σημαντικότερου Γάλλου γκάνγκστερ της πρόσφατης Ιστορίας, ο Richet δεν αποφεύγει απλώς τις παγίδες της, αλλά αριστεύει σκηνοθετώντας χωρίς ανάσα, από το ασταμάτητο μοντάζ του πρώτου μισού μέχρι το σοφό χαμήλωμα των ρυθμών στο φινάλε. Αφήνει τον Cassel να ξεσαλώσει, συμπαθεί τον ήρωά του χωρίς όμως να διστάζει να τον εκθέσει όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο και τελικά παραδίδει ένα σινεφιλικό θρίαμβο που δε χορταίνει να καλύπτει διαρκώς την απόσταση ανάμεσα στο σινεμά του Scorsese και εκείνο του Melville.

42) Uzak (2002), του Nuri Bilge Ceylan
Ο Μαχμούτ, ο Γιουσούφ και η Κωνσταντινούπολη. Εγκλωβισμένοι στις παγωμένες αποστάσεις, κάθε προσπάθεια εξόδου από τη μοναξιά συντρίβεται κάτω από μια χωρίς επιστροφή παραίτηση στο αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου. Το φιλμ που πλησίασε το (άπιαστο) μεγαλείο του Antonioni μέσα στα 00’s από έναν σπουδαίο δημιουργό.

41) Brokeback Mountain (2005), του Ang Lee
Η συναισθηματικά πλημμυρισμένη κάμερα του Lee ακολουθεί δυο κυνηγημένα αγρίμια τα οποία καμιά γωνιά του κόσμου δεν προτίθεται να φιλοξενήσει. Μόνη επιλογή η απάρνηση όσων αγάπησαν, η απάρνηση του ίδιου τους του εαυτού. Μια από τις σπουδαιότερες ερμηνείες της δεκαετίας από τον αδικοχαμένο Heath Ledger.



Αχιλλέας Παπακωνσταντής

3 σχόλια:

Mike είπε...

Ξεχωριζω 47, 46, 45. Η Επιστροφη ειναι πολυ μεγαλη ταινια. Η πολιτικη σατιρα του Κλουνεϊ, εξαιρετικη. Ο Κυκλος, το αριστουργημα του σπουδαιου Ιρανου. Για τον Τσεϊλαν δεν προσθετω κατι, μονο οτι δε χρειαζεται να του βαζουμε ταμπελες τετοιου μεγεθους. Ειναι παντως σκηνοθεταρα, συμφωνω και μας εχει χαρισει (ειδικα εδω) τρομερα πλανα. Τελος, η δυνατη ιστορια του Λι, νομιζω επισκιαζεται απο τη μαγευτικη φωτογραφια.

Keep on!

ΥΓ: Αυτον τον καιρο τυγχανει και κανω επαναληψη στα '00s. Οποτε αν θες, αφησε ενα mail να σου στειλω τις ταινιες που εχω συγκεντρωμενες, σε περιπτωση που σου 'χει διαφυγει καμια.

Ανώνυμος είπε...

Ααα η Επιστροφή!Πολύ καλή ταινία.Ας είναι καλά οι συντελεστές του κινηματογραφικού τμήματος της ΕΤ1 που πολλές φορές βάζουν τέτοιες καλές ταινίες και οι κριτικοί του Αθηνοράματος που τις αξιολογούν σωστά.Να λέμε και τα πράγματα με το όνομα τους.Μην κριτικάρουμε μονάχα τα άσχημα της κρατικής (και όχι ακόμη δημόσιας) τηλεόρασης.Όσο για το Αθηνόραμα, χωρίς να θέλω να το διαφημίσω, είχε και έχει αξιόλογους κριτικούς κινηματογράφου.

Στέλιος

theachilles είπε...

Mike,
Ευχαριστώ για το κουράγιο. Και φυσικά συμφωνώ κι επαυξάνω για τους τρεις που αναφέρεις. Το mail είναι theachilleas@gmail.com, αν και τώρα ίσως είναι αργά για να αλλάξω κάτι κι αν μου θυμίσεις τίποτα που έχω ξεχάσει, θα τρελαθώ! Χαχα! Πάντως, από εδώ μπορούμε να ανοίξουμε συζητήσεις για τα 00's και μακάρι να παρασύρουμε κι άλλους. Σε περιμένω.

Ανώνυμος,
Ταινιάρα η Επιστροφή. Γενικά θεωρώ μεγάλο σκηνοθέτη τον Ζβιαγκνίτσεφ.

Δημοσίευση σχολίου