Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

THE KILLER INSIDE ME (2010), του Michael Winterbottom


Φήμες θέλουν τον Stanley Kubrick να είχε ως διακαή πόθο την μεταφορά του μυθιστορήματος The Killer Inside Me, σε υπογραφή του φίλου και συνεργάτη του, Jim Thompson (σεναριογράφος του The Killing). Αν δεχτούμε τη μη πραγμάτωση του σχεδίου αυτού ως παραδοχή, εκ μέρους του μεγάλου σκηνοθέτη, της αδυναμίας της εν γένει κινηματογραφικής αφήγησης για απόδοση του ιδιαίτερου ύφους του λογοτεχνικού πρωτότυπου, πρέπει να αναγνωριστεί στον Winterbottom το καλλιτεχνικό θράσος της ανάληψης του εγχειρήματος. Άλλωστε, σε αντίθεση με τον τελειομανή Αμερικάνο δημιουργό, ο Βρετανός σκηνοθέτης έχει να επιδείξει μια φιλμογραφία χωρίς κορυφώσεις, αλλά με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Χαρακτηριστικά που ταιριάζουν γάντι και στο τελευταίο του πόνημα. Και αν το βιβλίο συνοδεύτηκε από μακροχρόνια διαμάχη για την αμφιλεγόμενη ηθική των χαρακτήρων και τον έκδηλα μισογύνη κεντρικό ήρωα, ο Winterbottom υπογραμμίζει όλα τα επίμαχα σημεία χάρη στην απουσία κλιμακώσεων που διέπει το φιλμ του. Έτσι, το αποτέλεσμα είναι ψυχρό, (ηθελημένα) αποκρουστικό και άκρως νοσηρό.

Δεδομένης της σαφέστατης πρόθεσης του σκηνοθέτη για ταύτιση του αφηγητή με τον κατά συρροή δολοφόνο Lou Ford, η υποτονική μα πνιγηρή ατμόσφαιρα χρεώνεται ως επιτυχημένη επιλογή. Δεν ενδιαφέρεται να εξηγήσει τους κινητήριους μηχανισμούς της, έτσι κι αλλιώς, ασταθούς ψυχολογίας του ήρωα. Κάποιες νύξεις γύρω από τη σχέση του με την μητέρα του και το γυναικείο φύλο στο σύνολό του, είναι υπερβολικά απλοϊκές και ως τέτοιες αντιμετωπίζονται από τον Winterbottom, κυρίως μέσω μιας εμφανώς σατιρικής διάθεσης. Η ανατριχιαστική απάθεια στο βλέμμα, τη φωνή και τις κινήσεις του Casey Affleck συμβάλλουν σε έναν υπνωτισμό του θεατή, ο οποίος όμως θα διακοπεί απότομα με μερικές απρόβλεπτες και άκρως γραφικές σκηνές βίας. Σε αυτό ακριβώς το σημείο θα μπορούσαν να ξεκινήσουν συζητήσεις επί συζητήσεων πάνω στην ηθική ενός φιλμ και στη στάση του απέναντι στη βία. Η υποκειμενική αφήγηση δε φτάνει μέχρι του σημείου της απόλυτης κατανόησης των πράξεων του πρωταγωνιστή, κυρίως εξαιτίας της ακρότητάς τους. Γεγονός που συνεπάγεται μία απόσταση ανάμεσα στο θεατή και τα δρώμενα και την αναπόδραστη εισχώρηση ηθικών κρίσεων. Μπορεί ο Winterbottom να διασκεδάζει με τα καμώματα του επιεικώς διεφθαρμένου μπάτσου του, αλλά η αμηχανία είναι αναπόφευκτη σε όποιον γίνεται μάρτυρας μιας τόσο ανάλαφρης αντιμετώπισης απέναντι σε μια (φαινομενικά) αναίτια βία.

Παρά τις αδυναμίες του, όμως, το The Killer Inside Me απέχει από το να χαρακτηριστεί ως αποτυχία. Σε αυτό συμβάλλει η επιτυχημένη σύζευξη δυο κατεξοχήν κινηματογραφικών ειδών, του noir με το western, όπως και οι θαυμάσιες ερμηνείες ενός δυνατού cast (οδηγός ο εντυπωσιακός Affleck που από «δειλός» Robert Ford μετατρέπεται με άνεση σε «παρανοϊκό» Lou Ford). Μεγαλύτερο επίτευγμα όμως είναι η σαρκαστική γραφή της κάμερας του Winterbottom που βάζει στο στόχαστρο τους απαρχαιωμένους κώδικες του αμερικανικού νότου, όπως εμπλουτίστηκαν από τα νεοκαπιταλιστικά ιδεώδη, με ενσάρκωση στους εκπροσώπους του κεφαλαίου (ο μεγαλοεπιχειρηματίας Chester Conway και ο βλάκας γιος του) και στους προστάτες τους (ο κεντρικός ήρωας και οι μάλλον αργόστροφοι συνεργάτες του). Χωρίς να φτάνει στα επίπεδα ευφυΐας του κοενικού χιούμορ, προσφέρει μια απολαυστική παρωδία του αμερικανικού ονείρου και της υποκρισίας που κρύβει η πουριτανική επιφάνειά του.

Αχιλλέας Παπακωνσταντής

5 σχόλια:

Annie_Hall είπε...

Εννοείται εμένα η αναίτια βία δεν με ενόχλησε(γνωστό βλαμμένο). Αυτό όμως που τελικά δεν του συγχώρεσα ήταν η επιφανειακή αντιμετώπιση του ήρωα. Είδαμε μια ιστορία αλλά όχι το πρόσωπο στο κέντρο της. Απλά παράθεση γεγονότων... Και να έλεγα ότι δεν έχει ενδιαφέρον να εμβαθύνεις στη ψυχολογία ενός δολοφόνου εν τη γενέσει του. Εκφραστικότατος ο Άφλεκ αλλά όχι τόσο ώστε να μπορώ να καταλάβω τι σκέφτεται κάθε στιγμή.

Δεν ήταν κακή αλλά δεν ήταν και όσο καλή μπορούσε να είναι και αυτό είναι το χειρότερό μου!

Καλημέρα :)

theachilles είπε...

Μην είσαι σκληρή με τον εαυτό σου, θα μπορούσες να πεις απλά: γνωστή ταραντινικιά! Δε συμφωνώ παρά μόνο εν μέρει με αυτό που λες. Μάλλον στόχος του Winterbottom ήταν να υιοθετήσει μια υποκειμενική αφήγηση και μέσα από εκεί να κατανοήσουμε ό,τι ...υπάρχει για να κατανοήσουμε από τον ήρωα. Παράλληλα, όμως, ήθελε να περάσει και το σχόλιό του για τον αμερικανικό νότο. Ίσως στη σύζευξη ειδικού - γενικού, τελικώς να μην πέτυχε όσο μπορούσε. Αλλά παραμένει ένα καλό φιλμ στα χαρτιά μου.

Υ.Γ. Το προχθεσινό πώς γίνεται να μη σου αρέσει, αφού είσαι fan του Repulsion, σωστά;

Annie_Hall είπε...

Κι εγώ εν μέρει συμφωνώ μαζί σου(για το σχόλιο πάνω στον αμερικάνικο νότο). Πάντως και στα δικά μου χαρτιά καλό φιλμ είναι. Ή μάλλον ένα "όχι κακό φιλμ".

Υ.Γ.: Πρέπει κάποια στιγμή να μου πεις αν έγινε τίποτα παρακάτω! Μου άρεσαν πάρα πολύ τα πρώτα πέντε λεπτά, μετά... Ίσως ακριβώς επειδή είμαι φαν του επειδή Repulsion. Βλέποντας το Repulsion ένιωθα απίστευτα έντονα συναισθήματα ενώ προχθές το μόνο που ήθελα ήταν να βάλω τα γέλια! Από το Μέσα στο Δάσος ήταν καλύτερο πάντως :Ρ

crispy είπε...

Καλημερα.Δεν εχω δει ακομα την ταινια,εχω διαβασει το βιβλιο το οποιο ηταν συγκλονιστικο.Ο Τhompson εχει γραψειτα σεναρια για το 'the killing και 'paths of glory'του Κubrick.

Ο Δολοφόνος Μέσα Μου / The Killer Inside Me (2010) Δείτε online είπε...

Πολύ σκληρή ταινία, χωρίς πολλά αίματα...
Αξίζει να την δείτε (για γερά στομάχια).
http://tainiomania.ucoz.com/load/7-1-0-2149

Δημοσίευση σχολίου